OBESITAS

is zoveel meer dan wat je ziet

Leven met obesitas is niet altijd makkelijk. Toch zien veel mensen alleen iemands gewicht en niet het verhaal erachter. Terwijl obesitas een chronische ziekte is die invloed kan hebben op je gezondheid, je dagelijks leven en hoe je je voelt.

Remco, Linda, Lesley en Martijn vertellen open over hun ervaringen. Over de uitdagingen die ze tegenkomen, maar ook over hoop, doorzetten en steun vinden.

Hun verhalen laten zien: obesitas heb je niet alleen.

Je staat er niet alleen voor

Obesitas heeft vaak meer impact dan mensen van buitenaf zien. Linda en Lesley vertellen eerlijk over hun leven met obesitas: over de moeilijke momenten, de vooroordelen waarmee ze te maken krijgen en de manieren waarop zij steun vinden. Hun verhalen laten zien dat achter obesitas altijd een mens schuilt.

Linda: “Toen ik twaalf was, kreeg ik bij het consultatiebureau te horen dat ik aan de bovenkant van de gewichtscurve zat. Mijn moeder wilde natuurlijk het beste voor mijn gezondheid en zette mij op een dieet. Ik kreeg dus ook geen snacks of extraatjes meer. Daar ging het mis. Ik was een puber dus natuurlijk wilde ik snoepen en snacken. Ik kocht stiekem eten van mijn zakgeld en loog er thuis over. Ik ontwikkelde een schuldgevoel en schaamte. Ook ging ik steeds slechter voor mezelf zorgen. Ik maakte verkeerde keuzes en werd steeds ongelukkiger én zwaarder.

Op mijn vierendertigste woog ik 135 kilo. Inmiddels had ik een schild om mezelf heen gebouwd. Ik maakte grapjes over mijn gewicht, voordat een ander dat kon doen. Ik leek onkwetsbaar en werd vaak gezien als een sterke vrouw. Maar vanbinnen ging mijn hart steeds een stukje meer op slot. Obesitas zat niet alleen in mijn lijf, maar ook in mijn hoofd: het beheerste mijn leven. Inmiddels weet ik dat obesitas een ziekte is en dat gewicht mijn hele leven een aandachtspunt zal blijven. Het feit dat het een ziekte is maakt het voor mij makkelijker om erover te praten, mezelf niet de schuld te geven en hulp te zoeken.

De dagelijkse confrontaties met mijn gewicht en de opmerkingen of blikken van anderen deden veel pijn. Zat ik op het terras, dan stippelde ik van tevoren een ruime en veilige route uit om naar het toilet te lopen. Gingen we kanoën met vrienden, dan loog ik dat ik er niet van hield. In feite was ik bang dat de boot zou omslaan. In de Efteling moest ik een keer, temidden van alle wachtenden in de rij, uit het karretje van de Python stappen, omdat de veiligheidsbeugel niet dichtging. Met zelfspot lachte ik dingen weg, maar ik heb me vaak eenzaam gevoeld.

Stigma houdt mensen met obesitas in hun greep. Ik vind het belangrijk om mensen de ogen te openen: kijk verder dan alleen iemands gewicht. Vaak is er veel meer aan de hand. Geef iemand de ruimte om erover te praten zonder gelijk in vooroordelen of oplossingen te denken. Ik was mezelf lang geleden kwijtgeraakt, maar dankzij goede hulp ben ik weer in contact gekomen met mijn lichaam en heb ik geleerd om weer mild en met liefde naar mijn lijf te kijken.”

Ze vertelt: “Mijn ouders hadden vroeger een eigen sportschool. Ik heb daarom altijd veel gesport en stond actief in het leven. Toch kwam ik aan in gewicht. Ik bleek een aandoening te hebben waardoor ik veel vocht vasthield. Hiervoor werd ik behandeld door een zorgverlener. Ondanks alle hulp bleef ik schommelen met mijn gewicht.

In die tussentijd wilden mijn man en ik heel graag een kindje, maar dat ging helaas niet vanzelf. Dit proces vroeg veel van mijn lichaam en van mijn humeur. Als kind was ik al een emotionele eter. Ging het goed met me, dan was er niets aan de hand. Maar voelde ik me slecht, dan at ik veel en ongezond, vooral chocola. Omdat ik maar niet zwanger raakte, troostte ik mezelf door te eten. Het stemmetje in mijn hoofd zei continu: ik wil meer, meer, meer. En uiteindelijk is de reep of de zak gewoon op.

Toen het eindelijk lukte om zwanger te raken, was ik heel blij en opgelucht. Maar de keerzijde was dat mijn lichaam tijdens de zwangerschap extra veel vocht vasthield. Ik kwam wel 45 kilo aan. Mijn lichaam was mijn lichaam niet meer. Na de geboorte van mijn kindje viel ik wat af, maar het kwam er ook weer bij. Wéér dat jojo-effect. Mijn zelfbeeld was op een dieptepunt beland.

Ik was in het zwembad toen ik mij realiseerde: dit kan niet langer. Ik moest via een grote trap eruit, omdat ik niet paste op zo’n klein trappetje. Toen dacht ik: Les, het is genoeg. Ik ben naar een zorgverlener gegaan en zei: ‘Dit kan zo niet langer. Ik heb zo veel diëten gedaan. Ik weet het niet meer.’ Hij had veel kennis over obesitas en begreep mijn geworstel met het jojo-effect. Ik ben goed geadviseerd en hij heeft me geholpen bij het vinden van de passende behandeling. Ook in de periode daarna bleef de zorgverlener me ondersteunen. Ik ben fantastisch geholpen. Mijn lichaam is weer van mij. Elke dag kijk ik in de spiegel en zeg dan tegen mezelf: ‘Ik ben ik. En ik ben het waard.”